Ultrazvuk je zvuk frekvencije jace od 20000 Hz, koji ljudsko uho ne može da čuje. Svojstvo ultrazvuka da se pri nailasku na sredinu druge gustine materijala odbije, što se naziva eho ili odjek. Ovo je iskorišteno za utvrđivanje udaljenosti površine nove sredine(objekta) i njegovih svojstava. Zahvaljujući francuskom naučniku Lanževenu (Langevinu) 1918 g. koji je primjenio obrnuti piezoelektricni efekat, omogućeno je kontrolisano stvaranje ultrazvučnih talasa. 1880g. su Jacque i Pierr Currie otkrili piezoelektrični efekat, to jest pojavu da neki kristali (kvarc, tumalin, barijum titanat) pod dejstvom mehaničkih (npr. zvučnih) oscilacija, stvaraju električni napon na svojim polovima. Lanževen (Langevin) je primjenio obrnuti piezoelektični efekat koji se ogleda u osobini piezoelektičnih kristala da u električnom polju podliježu deformaciji, a čiji su proizvod mehaničke oscilacije, to jest pretvaranje električne oscilacije u ultrazvučne talase. 

Od tada ultrazvuk dobija široku primjenu u nauci kao što je odredivanje morske dubine, određivanje udaljenosti objekata, ispitivanje strukture materijala, omogućavanje hemijskih reakcija itd.

U medicini se ultrazvuk koristi kao dijagnostičko i kao terapijsko sredstvo.